28 września 2026 roku odbył się 14. lot testowy najpotężniejszej rakiety Starship. Maszyna po raz pierwszy osiągnęła orbitę, gdzie uwolniła 26 zmodernizowanych satelitów Starlink V3. Misja zakończyła się celowym skróceniem czasu przebywania statku w kosmosie oraz jego wodowaniem na oceanie.
Przebieg 14. startu rakiety Starship z bazy w Teksasie
Start misji nastąpił 28 września 2026 roku o godzinie 8:49 EDT (12:49 GMT) w ramach okna startowego o długości 75 minut z placówki Baza Starbase z platformy Pad 2, która znajduje się w regionie Południowy Teksas. Rakieta była zasilana paliwem o wadze około 12 milionów funtów, na które składał się ciekły tlen i ciekły metan. Podczas wznoszenia jeden z silników Raptor 3 w statku Ship 41 wyłączył się przedwcześnie, ale oprogramowanie statku błyskawicznie zrekompensowało stratę, dzięki czemu maszyna dotarła w kosmos.
- Przygotowania do lotu rozpoczęły się od zakończenia składania statku z modułów Booster 21 oraz Ship 41, co miało miejsce 23 września.
- Z kolei 24 września zrealizowano testy z pełnym tankowaniem, powszechnie określane jako wet dress rehearsal.
- Pomyślna separacja stopni, nazywana hot stage, odbyła się w czasie T+2 minuty, 34 sekundy.
- Manewr wejścia na orbitę wykonano w czasie T+25 minut, 17 sekund na wysokości 170 mil (275 kilometrów), do czego wykorzystano jeden silnik Raptor 3.
Rozmieszczenie zmodernizowanych satelitów Starlink V3 na docelowej wysokości
Głównym zadaniem tego lotu było wyniesienie pierwszej operacyjnej partii 26 satelitów Starlink V3. Rozpoczęcie uwalniania ładunku nastąpiło w czasie T+34 minuty i trwało łącznie około 30 minut. Cała operacja wspiera rozbudowę bezprzewodowego internetu satelitarnego. Docelowo firma SpaceX planuje wdrożyć 100 000 takich satelitów na orbitę.
- Wśród dostarczonego sprzętu znalazły się trzy satelity wyposażone w dedykowane kamery.
- Głównym zadaniem tych kamer było nagrywanie górnego stopnia statku.
- Analiza zebranych nagrań dostarczy inżynierom niezbędnych danych o ewentualnych uszkodzeniach płytek osłony termicznej, które zostały użyte w Locie 14.
Wcześniejsza deorbitacja statku Starship i bezpieczne wodowanie na oceanie
Początkowo zakładano, że maksymalny czas trwania misji wyniesie do 10 godzin, co stanowiłoby lot o około 9 godzin dłuższy niż dotychczasowe loty suborbitalne. Po ocenie stanu statku Ship 41 podczas pierwszego punktu kontrolnego na orbicie, podjęto decyzję o skróceniu czasu misji. W ten sposób zrezygnowano z pozostałych, zaplanowanych wcześniej 7,5 godziny przebywania na orbicie.
Lądowanie głównych modułów rakiety po nagłej zmianie planów
Zamiast długotrwałego dryfu, około godziny 11:00 EDT (15:00 GMT) wykonano manewr deorbitacji, do którego użyto jednego silnika Raptor 3. Statek Ship 41 z sukcesem wodował na Północnym Pacyfiku, chociaż początkowo planowane miejsce lądowania znajdowało się u wybrzeży Chile. Taka reakcja udowodniła dużą elastyczność systemu zarządzającego lotem. W tym samym czasie dolny stopień Booster 21 po udanej separacji zrealizował własny manewr i bezpiecznie wodował w Zatoce (Gulf).
Informacje na temat startu i technikaliów pochodzą z dostępnych raportów firmy i doniesień medialnych.